Kolorowe komunikaty.
Malowanie ciała zostało zachowane we wielu ludach pierwotnych. Plemiona na, które nie miał zbyt wielkiego wpływu żaden inny bardziej rozwinięty naród często posługuje się językiem barw i kolorów. Często stosują takie zachowanie jak utwierdzenie swojej własnej tożsamości. We wszystkich kulturach pierwotnych przedstawiciele obydwu płci malowali się w różnych celach. Zdarzało się, że stosowanie barw miało podłoże religijne. Ludy indiański przybierały znane wszystkim barwy wojenne, gdy ruszało na bitwę ze swoim przeciwnikiem. Różne ludy malowały się w różnych sytuacjach, np. uroczystości inicjacyjne, pogrzeby, uroczystości zawierania związków międzyludzkich. Najczęściej jednak barwy na ciele miały jednak stanowić formę sygnału. Im bardziej intensywne barwy tym bardziej ważna była osoba lub całe plemię w danej społeczności. W plemionach afrykańskich danym kolorem oznaczano swoją przynależność dodanej grupy. Większości ludów kolor czerwony świadczył o sukcesie, a kolor niebieski o poniesionej klęsce. U innych społeczności barwy miały charakter ochronny np. przed złymi duchami przodków, lub istot przywołanych przez wrogich szamanów innych plemion.